Soms worden vogels gekortwiekt. Dat wil zeggen dat er een stukje van de slagpennen wordt afgeknipt, waardoor het vliegen meer moeite kost – de vogel meer geneigd is om te klimmen en lopen. Let wel dat de vogel nog steeds kan vliegen – in sommige gevallen zelfs aanzienlijke afstanden kan afleggen.
Het huis waar ik in woonde was nog steeds niet helemaal van mij. Nog onduidelijk toen Simone tussen twee huizen begon te leven. Ze haar spullen haalde uit twee punten. Ik haar vrijheid verknipte – het in nog meer stukken knipte. Het al was verdeeld tussen dat van haar en haar zus – haar nichtje. En toen ook nog tussen mij en hun.
En daarbij was dus het huis nog niet van mij. Zat Ruth nog ergens verborgen. Ook in mij. Ik wist het niet tot het het ineens zo duidelijk riep. “wil je koffie Ruth?”, riep ik terwijl Simone boven in bed lag.
Ze had haar spullen voor het weekend zorgvuldig uitgezocht. Ingepakt om het weekend bij mij te zijn. “Dit vergeten we even.”, riep ze sportief. “Ik zou zeggen – probeer het nog een keer?” Waarna ik later met het schaamrood op mijn wangen met koffie naar boven liep.
Maakte ik je even vleugellam – knipte ik de veren op je rug? Knipte tot het punt dat je moest wachten – even niet meer weg kon vliegen? Was dat de rede dat je bleef? Toen je even dacht dat jij bij mij en ik bij jou hoorde. Jij het even dacht – maar niet heel lang. Tot het jeukte – omdat het niet meer paste. Je ze moest uitslaan. Ze weer groeide voor langzaam maar zeker grotere afstanden? Afstanden zo dat ik je niet meer kon zien. Net zo lang tot ik je niet meer kon zien – Ruth?
Het geeft aan wat iedereen al weet. Dat deze jongen nauwelijks tijd nam tussen dat wat hem verliet en aan kwam waaien. Dat hij niet alleen kon zijn. De tijd niet nam om namen te vergeten – namen nog niet waren verdwenen uit de reflexen van de ruggengraat.
Hij ze sprak – riep. Zonder na te denken. Hij het zag rollen van zijn tong. Het wilde terug pakken. Net te laat was om het in te slikken. Net te hard om ongemerkt te passeren. Ze het gewoon hoorde.
Pijnlijk – zodat je je even gekortwiekt voelde. Je weg wilde vliegen – je best nog een aardige afstand had kunnen afleggen, maar niet ver genoeg. Je uiteindelijk toch met koffie naar boven liep. Ze het eigenlijk allang weer wilde vergeten.
Je er toch nog iets over wilde zeggen – “sorry” Ze dan zei “Wat? De koffie is prima hoor.”
Mijn Simone – de enige naam die er nog toe doet. Die van nu.