De valk is een middelgrote open zeilboot, een tweemans wedstrijdklasse gebouwd van hechthout in knikspant met vaste kiel. Tegenwoordig is vooral de polyester uitvoering erg populair voor recreatie en zeillessen; in dit geval worden de boten polyvalken genoemd.
Ik had met Wouter afgesproken om verder zijn plan uit te werken. Hij wilde gaan zeilen op de Fluessen in Friesland:
De Fluessen is het een na grootste meer van Friesland na het Tjeukemeer en ligt ten noordoosten van De Holken. Het meer gaat in het noordoosten over in het Heegermeer. In het meer bevinden zich enkele (kunstmatige) eilandjes, waarvan de Langehoekspolle het grootst is.
“Wouter ik moet je zeggen.”, zei ik. “Ik heb nog nooit in een zeilboot gezeten.” Wouter keek mij aan. “Zitten is ook niet iets dat je moet doen in een zeilboot – werken moet je!”, mompelde hij.
Wouter was en vreemde ziel, maar een opluchting in het huis waar in ooit woonde met 3 dames. Recht voor zijn raap – geen gelul of gedoe. En eerlijk. Hij had mij met een bewuste rede uitgezocht als onderdaan op een schip waar hij de kapitein kon uitgangen. Die rede was Nienke. Een dame waarbij hij het plan had indruk op te maken. Ik was enkel vulling samen met Esther een vriendin van Nienke. Anders was Ninke nooit met Wouter mee gegaan.
Wouter had een boekje waarin een bootje stond dat hij ging huren. Een Valk. Hij ging de auto en een tent lenen bij zijn ouders. Met de trein en bus naar het dorp Balk en dan door naar Fluessen met de auto. Het was een zorgvuldig plan met weinig dingen die mis konden gaan. Nienke was het doel en dat ging helemaal lukken.
Op het station troffen we 2 dames die ik nog nooit eerder had gezien. Geen punt. Conclusie was al snel dat ik me met dit gezelschap best kon gaan vermaken. Als ik maar kon verbergen dat ik waarschijnlijk bagger scheet in dat kleine zeilbootje dat hij in het boekje had laten zien.
Nienke was erg leuk, ik begreep Wouter wel. Esther was een eigenzinnig meisje, maar ook prachtig. Samen waren ze goed voor meer studie tijd dan ik ooit had verwerkt. Inclusief Wouter die op de HBO zat was ik zwaar onder vertegenwoordigd. Ik moest maar opletten niet te dom uit de hoek te komen.
De tent en tassen in de auto en nog even tanken. Bij het tankstation stapt uit een andere auto een zwangere dame uit. “Zo mooi is dat.”, zeg ik. Nienke kijkt naar buiten. “Ja, vind je dat mooi?”, vraagt ze. Ik zit voorin en draai naar haar toe. “Ja, mijn zus is zwanger. Die buik is ook zo mooi.”, zeg ik.
Wouter stapt uit het tankstation en heeft afgerekend, loopt bijna dwars door de dame heen die zojuist is uitgstapt. Ze weet met buik uit te wijken zodat hij haar niet omver loopt. Wouter heeft geen enkel benul. “Sjesus Wouter, wat ben je toch een boer!”, zeg ik hard op.
“Tja”, zegt Nienke. Esther grinnikt: “Hij is wel grappig.”, zegt ze. Het gevoel bekruipt mij dat het nu al helemaal mis gaat.