Het reukzintuig is het oudste zintuig van de mens en sterk gerelateerd aan het geheugen en emoties. Het reukzintuig bevindt zich in het epitheel (slijmvlies) van de neus. Het reukepitheel is zo’n tien vierkante centimeter groot en er is plaats voor elf miljoen neuronen en net zo veel receptoren. In combinatie met smaak is er vaak sprake van zulke sterkte herinneringen en emoties dat je ze nooit meer vergeet.
Lieke kijkt me aan. “Wist je dat?”, zegt ze
Het was duidelijk dat Lieke en ik mekaar niet aantrokken wegens gelijkenissen. Lieke was gewoon heel lekker. Niet zo als bij Bo, Marieke of Maureen die een andere soort van magie hadden. Lieke had iets waardoor je haar onderschatte. Altijd.
Lieke had een stem die altijd oversloeg. De eerste keer dat ik haar iets hoorde zeggen dacht ik dat ze ‘een wilde’ nacht achter de rug had. Verder had ik Lieke zelden iets zien dragen dat haar niet stond. Ik had wel de indruk dat dit met budged te maken had, maar toch. En ze had een lichaam dat je zou tekenen. Als je als man een vrouw moest tekenen zou je Lieke tekenen.
Dat bedoel ik met onderschatten.
Want dat gezegd, Lieke was zeer intelligent. Ze was een dame met een totaal besef van haar kunnen. Dat er geld was was duidelijk, maar enkel toepasbaar op momenten zo als nu. Nooit iets dat haar afhankelijk zou kunnen maken. Ze had een koers bepaald en een doel. Ik had enkel mijn telefoonboekje in mij hoofd en een hoop vergaarde onzin. Lieke kon putten uit wel overwogen en gelezen kennis.
Waar Marieke een houding had en soms deed aan blufpoker – dat overigens ook prima werkte bij mij. Bo het helemaal niet interesseerde en Maureen een natuurlijke weg had gevonden in charme en eigenlijk geen idee had dat ze dat was. Kon Lieke zeggen hoe het zat op basis van feiten en gebeurtenissen en vertellen. Zo leuk vertellen.
Dat was niet altijd zo. Lieke was ooit een lelijk eendje. Met alles. Een bril, eind groep 7 een beugel, sproeten, vlechten en buiten alles te slim voor de klas waar ze in zat. Ik hou van vlechten.
Maar dat stopte. ‘Lelijke Lieke’ was in de 2de van haar gymnasium op Mendelcollege ineens in geen velden of wegen meer te bekennen. Het gebeurde toen haar beugel af mocht, de wilde haren los gingen, ze lenzen kreeg en een duidelijk afstand nam van haar moeders keuze in kleding.
Aan het begin van dat jaar ging het anders. Geef een lelijk eendje een zomer en ze verandert in een jongen zwaan met alles erop en er aan. En met een middel vinger naar de rest. Het was toen het zich buiten al die fysieke veranderingen ook nog doorzette in haar sport, hockey. Gescout was ze als toptalent. Een boost voor haar ego en zelfvertrouwen.
Lieke
We staan samen in de Kersentuin. We hebben een nummertje gekregen en worden niet lang erna op nummer begeleid naar een tafeltje voor twee. In De Kersentuin ruik ik geuren die ik niet herken. De gedeeltelijke open keuken toont een gedisciplineerd en hard werkend team. Als we zitten wordt ons gevraagd of al iets willen drinken. Voordat ik het weet staat er een fles op tafel met een geel etiket. “Chianti” staat er op. Onze glazen zijn gevuld nadat Lieke de wijn heeft goedgekeurd. Overtuigend deed ze dat.
Ik kan geen wijn drinken. Het is een soort limonade voor mij. Met hele teugen sla ik het naar binnen. “Niet zo kloeken.”, zei mijn moeder altijd bij limonade, maar dit geen limonade.
Lieke, kijkt mij boos aan als ik ongemerkt al een teug probeer te nemen. “Hee”, zegt ze “Wat ben jij een Haarlemse boer zeg. Moeten we niet even toasten?” Ik probeer haar blik te onwijken.
Natuurlijk voel ik mij hier totaal misplaatst. Ik heb heel even de kaart bekeken en omgerekend hoeveel ik moet gaan afwassen om dit ooit weer recht te trekken. “Ontspan nou even joh dit is niet iets dat je uit pure zenuwen moet ontgaan zeg.”, zegt ze.
Lieke kijkt dwars door mij heen. “Dat snap ik wel, maar weet je: dit kan ik echt niet betalen hoor.”, zeg ik. Lieke zet haar glas weg en pakt mijn linker hand. “Maar ik sta nog in het krijt bij je, weet je dat dan niet? Je hebt mij echt gered bij de verhuizing. Verder word ik nu eens gesponsord door mijn vader nog voor mijn verjaardag en jij door Ben”.
“Ben?”, dacht ik. Er moest weer even een kwartje vallen en dat straalde ik uit. “Ben? De vader van Bo…?” zegt Lieke.
Tijdens een van de Bloemendaalse feesten had Lieke gesproken met de vader van Bo. Ze hadden het gehad over mijn hulp bij de verhuizing. Over mijn hulp bij de Apple computer. Over de pannenkoeken bij hun thuis en mijn actie met de auto die Bo niet op de handrem had gezet. Haar vader had het gevolgd vanuit het kantoor raam.
Hij had zich in detail uitgesproken over een drankje aan een bar op Schiphol waarin ik mij zo positief had uitgelaten over zijn dochter en dat ik bij het afscheid was geëindigd met “Hou haar goed in de gaten.”
“Die jongen verdient nog wat aandacht.”, had hij gezegd tegen Lieke. Lieke vergat nooit iets. Dus toen ze dit geregeld had, had ze Ben gebeld. Hij twijfelde geen seconde. “Regel het!”, zei hij. “Ik betaal alles.”
“Jij hebt een vrijbrief, jou rekening is al betaald door Ben.”, zegt Lieke. “En hou je niet in want hij komt er achter hoor.”, voegde ze toe.
Wat volgde was een onvergetelijke avond. Duur…ongemakkelijk duur. Ongemakkelijk gekleed ook, maar zo leuk en gezellig. En lekker. Onvergetelijk lekker. Met een prachtige en attente dame. ‘Lekkere Lieke’.
Ik hoorde hier niet, maar geen enkele keer viel ik door de mand. Niet met Lieke.
Lieke onderschat je.
Altijd.