Marieke heeft jongens die haar adoreren. Marieke vindt dat heerlijk. Er zijn er bij die boos worden als ze iets te lang niets van zich laat horen. Ik ben dat niet. Ik schrijf geen kaarten. Ik bel. Marieke houdt niet van bellen. Als ik daarover begin zegt Marieke dat het onzin is. Dat het vrienden zijn. Ik kan me er niets bij voorstellen. Marieke is prachtig en daardoor is dat onmogelijk. Mijn onzekerheid begint door al die verhalen behoorlijke proporties aan te nemen. Ik zeg domme dingen. Dat blijkt wel uit mijn schriftje. We hebben soms ruzie over de gekste dingen. Vooral over domme dingen die ik zeg. Ik stel haar teleur. Marieke wilde de wereld redden, Ik wilde dat alleen met haar. De wereld kon mij anders gestolen worden. Ze vroeg mij mee te gaan en brieven te schrijven voor Amnesty. Voor mensen die onterecht in de gevangenis zaten. Brieven schrijven. Ik ben er voor goed van genezen. Het is een nieuwe teleurstelling. Ik wil het niet.
Ruzie. Het is nieuw voor mij, ruzie met een vriendinnetje. Ik bedoel, bij exen is het meer een soort tegenzin mekaar te zien. Een dwars zitten of stangen. Een houding. Wel een soort ruzie maar je wilt niets goedmaken. Simone en ik hebben weleens woorden, argumenten, ruzie. Ik ben er inmiddels achter gekomen dat Simone vaak hetzelfde zegt maar net even anders. Dat betekent echter niet dat een discussie snel over is. Dat willen we natuurlijk niet toegeven. Zeker niet dat we het eens zijn met de ander. Simone wint meestal een ruzie. Dat geeft niet, ik zeg immers hetzelfde. Dat moet ik alleen niet zeggen. Het stopt ook meestal als een van onze kinderen binnen wandelt en de grote vraag stelt. “Gaan jullie nu scheiden?” Ik herken dat gevoel. Ik zeg altijd meteen “Nee, joh”, Simone zegt meestal eerlijker: “We hebben geen plannen.”
Ik weet nog wel een keer dat mijn ouders ruzie hadden. Ze waren een klein koepel tentje aan het opzetten ergens in Zuid-Frankrijk op een camping in een dal. Onze tent was al opgezet. Ik lag er al veilig in samen met mijn zus. Die tent kende mijn vader op zijn duimpje. Maar dit koepel tentje niet. Het was nieuw en met een instructie. Mannen lezen geen instructies. “Koos kijk nou even!”, hoorde ik mijn moeder tevergeefs zeggen. Mijn zus en ik hoorde alles. En het kwam ook nog eens met bakken uit de lucht. “Ze gaan nu scheiden.” zei ik tegen mijn zus. “Ik weet het zeker.” De volgende dag kroop ik de tent uit en zag ik een tentje staan dat met 3 haringen en een paar Bamboe stokken zich met moeite staande hield. Mijn ouders lagen er heerlijk in. Het was onzin. Scheiden, echt niet. Niet mijn ouders. Van al hun vrienden waren zij samen met nog een stel net als het tentje nog blijven staan. Door weer en wind. We waren op vakantie, samen. Weer een idyllische vakantie met onze Renault 4. Ons gezin was een front en rotsvast net als mijn gezin nu.
Scheiden of iets met ouders en vooral met vaders was wel een beetje een thema aan het worden binnen mijn klungelige liefdeleven. Allemaal meisjes met een krasje. Vader weg soms terug, vader er wel maar eigenlijk altijd weg, vader eigenlijk niet weg maar ver te zoeken. Ik droeg het mee, luisterde. Probeerde het te begrijpen. Maar dat kon ik niet. Dus leek het een rede om geen vertrouwen te hebben in een relatie met mij. Rede genoeg om alleen te blijven en niet alles weg te geven. Rede om er een punt achter te zetten en weg te rennen als het iets te dichtbij kwam. Dan heb je eens sterk iemand nodig of iemand die constant is. Iemand die er altijd al was. Ook toen ik er niet meer was. Ik was het niet, ik was dat voor Simone. Zij hadden een Rein een Bart maar godzijdank geen Peter nietwaar Bo?
Het mag dan wel zo zijn dat ik heb geslapen bij Marieke en we hebben ook gevreeën maar dat maakte het allemaal niet beter. Marieke is niet van mij en ik moet haar delen met anderen. Met z’n alle vulde we een totaalbeeld. Met de een ga je snookeren of pizza eten, de ander bewonder je in de bus en doe je een praatje mee en met mij ga je naar de film. En lachen doe je ook met anderen. Met mij kun je niet lachen. Ik neem alles veel te serieus. “Ik ben niet verliefd op je.”, had ze gezegd. Dat was het. Het was een vrijbrief, om alles te doen zoals je dat wilde. Maar ik was niet eerlijk. Ik dacht:”Ik ga dit veranderen, dat kan ik.” Dat was een serieuze zaak. Lachen hoort daar niet bij. Het is niet eerlijk dat ik dit zeg maar het is wat ik heb opgeschreven. Dus kwam er een moment dat we goede vrienden werden. Ik werd een van de mannen waar je mee naar de film ging. Die ze brieven stuurde die gingen over stages in het buitenland, avonturen, doelen en ander mannen. Soms dingen die ik niet wilde lezen, maar altijd oprecht en bij Marieke uit haar hart.
Mariekes mooie hart. Ik mocht het af en toe even warm houden. Zo werkte dat bij haar. Ik leerde er van te genieten. Tot het niet meer nodig was, we elkaar niet meer vonden, riepen, uitnodigde en we te ver weg waren.