Wanneer de grote teen de langste teen is wordt gesproken van Egyptische voet. Dit komt voor bij ongeveer 60% van de mensen. Bij 10% van de mensen is de tweede teen de langste teen, de zogenoemde Griekse voet. En als de grote en de tweede teen gelijkmatig zijn spreekt men van een vierkante voet. Al naar gelang de rechter- of linkervoet (en -been) bij voorkeur wordt gebruikt, spreekt men van rechts- of linksvoetigheid.
Ik wist weinig van de voetigheid van mijn vriendinnetjes. Hun voeten vielen mij enkel op als ik bijna het bed uit sprong. Als ze hun koude ijsklompen tegen mij aan legde. Ze hadden het allemaal. Dan moest alles opnieuw – elk gevoel van opwinding had dan een herstart nodig. Brrr.
Marinda en ik waren te laat voor de trein. We hadden ongelooflijk lopen treuzelen. We duwde ons een weg door de menigte. Tot ze besloot dat ze op blote voeten sneller was. Ze haar schoentjes uit trapte en in een hand vastgreep terwijl ze begon te sprinten. Zo rende ze het perron op, zag ik haar gaan door het station van Parijs. Ik liep achter haar omdat ik bang was dat ik haar uit het oog zou verliezen. Het was een prachtig gezicht.
Ik heb slipper tenen. Ik heb het niet graag over mijn voeten, maar ik heb echte platvoeten. Er zit zo’n ruimte tussen mijn grote teen en de rest, dat er zo een teen tussen kan. Of een slipper. Als ik de badkamer uit kom lopen zie je geen lieve voetafdrukken, maar is het net of Donald Duck is langsgelopen. Mijn evenwicht is daardoor ook belabberd – samen met de kans ooit een marathon te gaan lopen.
Ik mag niet aan de voeten van Simone zitten. Nooit. Dan wordt er ingegrepen. Het is een van die plekken die enkel met gevaar voor eigen leven kan benaderen. Simone heeft de kleinste voetjes van heel de wereld. Nou ja, mijn wereld dan. Ik mag er alleen niet naar wijzen.
Bo zit onder de tafel voetje te vrijen. Het is zeer ongemakkelijk. Ik was expres aan de andere kant gaan zitten. De vorige keer toen ik naast haar zat gebeurde er nog veel ongemakkelijkere dingen. Bo schept al haar eten met een lepel naar binnen. Zij heeft altijd een hand over. Dat is niet altijd wenselijk. Ik had me keihard verslikt in het eten.
Ik heb niet zo veel met voeten. Ze zitten te ver weg van alles wat ik veel leuker vind. Toch vergeet ik die van Marinda nooit meer toen in de trein.
Pikzwart van het lopen en met groen gelakte nagels – ik hou van groen.