Ik heb Lieke gebeld op haar afdeling omdat ik niet wist welke bus ik moest nemen. Ik ben op tijd vertrokken. Met mijn grenzeloze OV-kaart is er geen enkel probleem. Het is maar goed dat ik op tijd ben. Het Academisch Medisch Centrum (AMC) is een doolhof. Niet alle liften stoppen op alle etages. Ik heb geen richting gevoel als ik niet naar buiten kan kijken en ik let niet goed op bewegwijzering. Ook bij de balie heb ik tijdens de uitleg helaas niet goed opgelet.
Ik heb al regelmatig een witte jas aangesproken en gevraagd naar de afdeling gastroscopie, maar eindig wederom bij de balie en een ligt geïrriteerde medewerker. Lieke wordt uiteindelijk bij de afdeling opgeroepen. Ze haalt mij op en we lopen terug naar haar werkplek. “We moeten nog even omkleden. We moeten nu wel opschieten.”, zegt ze. Ik hoor het haar zeggen maar begrijp het niet. We lopen een soort behandel ruimte in waar Lieke haar spullen heeft liggen. Ze begint zich voor mijn neus om te kleden en ik begin mij steeds meer underdressed te voelen.
“Ik heb voor jou ook wat mee, het hangt daar.” Ze wijst naar een kast waar een pak aan een haakje hangt. “Huh?” zeg ik. “Ik heb even geschat maar ik weet eigenlijk wel zeker dat je het past.”, voegt ze toe. Intussen gaat er een panty over haar prachtig hockey benen. Er hang een zwart pak met een blauw streepje een wit overhemd en een blauwe stropdas aan een haakje. “Ik mis nog een ding maar dat regelen we zo wel.”, zegt Lieke. “Nou wat sta je nou te treuzelen trek nou aan.”
Ik heb nog nooit een pak aan gehad. Sterker nog er is niets in mijn kast wat hier ook maar enigszins op lijkt.
Niet lang daarna sta ik in een spiegel naar mijzelf te kijken. Ik heb de stropdas iets te lang in mijn handen. Lieke loopt naar mij toe. “Kom maar, suffie.”, zegt ze. In een flits hangt er een strop om mijn nek. “Ik moet dit bij mijn vader ook altijd doen, hij kan er niks van.”, ze kijkt me van top tot teen aan. “Perfect” roept ze. Ze trekt mij aan mijn net gestropte das naar zich toe en geeft mij een kus. “Lekker ding.”, zegt ze.
Ik heb schoenen aan die nog nooit zo mooi gestaan hebben onder iets. Het zijn zwarte schoenen met een vak witte blokje aan de zijkant. “Die kunnen echt niet hoor. Je ziet er uit als een pooier.” zegt Lieke.
Blijkbaar is er toch een probleem.
“Wacht even hier, wat voor maat heb je?” Het duurt even voor ik echt antwoord geef. Terwijl ik half verward nog in de spiegel sta te kijken is Lieke verdwenen. Ik loop wat rond. Kijk in de spiegel. Loop wat rond. Kijk in de spiegel. Ik wijs naar mijzelf en zeg “Cool” Ik doe een klein dansje. Aan de overkant door het raam zie ik een andere afdeling. Er staat een arts mij vreemd aan te kijken. Betrapt, ik duik weg en loop langs de spullen van Lieke. Bij haar tas ligt een briefje waar op staat:
Zes uur.
De Kersentuin
Dijsselhofplantsoen 7
Amsterdam
Lieke is intussen terug van haar stroop tocht.
In een ziekenhuis blijft van alles liggen. Vooral kleding. Er zijn hele afdelingen met gevonden voorwerpen. Lieke heeft mogen spitten in een magazijn vol met schoenen. Als dit niet binnen een jaar wordt opgehaald gaat het naar het Leger des Heils. De schoenen en een riem die ze mee heeft zijn reeds over die datum maar nog niet weggebracht. Cap-Toe, Oxford Leather, Black, size 42, staat er aan de binnenkant van de schoenen. Lieke doet nog wat gel in mijn haar en rommelt een beetje met een kam. Ik ben onherkenbaar geworden en duur.
Zwaar overdressed lopen we samen het ziekenhuis uit. De balie medewerker lacht naar mij en herkent mij niet meer. Het jongetje dat ik net nog was en door deze gangen doolde is verdwenen. We pakken een taxi naar Dijsselhofplantsoen 7.
In de taxi voel ik dat er in mijn binnenzak van mijn colbert iets zit. Het zijn een paar visitekaartjes met de naam R. Spreeuw erop. Robin de ex van Marielle heette Spreeuw. Het was een grapje dat ze maakte. “Ik wilde wel een nestje bouwen maar niet meer met die spreeuw”, zei ze.
“Dit pak is van Robin!”, zeg ik. “Ik denk het ook”, antwoord Lieke. “Staat je goed hoor.” De verwarring is compleet.
Lieke had uit pure verveling de dag ervoor in de avond de kasten van Marielle doorgespit toen ik de deur uit was gegaan. “Zo als elke vrouw dat toch zou doen.”, zei ze. Bij het vinden van een maatpak van Robin en haar goede kennis van anatomie en maten, had ze mij ingeschat. Ze had een plan. Ze had haar vader gevraagd de eigenaar van de Kersentuin te bellen voor een plekje. De Kersentuin had één Michelinster in de jaren 90. Ik weet niet hoe dat nu is. Lieke was nog veel beter gewend, maar de vader van Lieke en de eigenaar van de Kersentuin kende elkaar zakelijk. Hij had een streepje voor. Dit was wat er kon op zo’n korte termijn.
In de taxi vertel ik een verhaal uit de film van de avond ervoor. Een van de taxi ritten. We stappen uit voor het restaurant. Lieke is prachtig en ik mag er ook best wezen.
Laat de avond maar beginnen.