{"id":581,"date":"2017-01-27T06:30:17","date_gmt":"2017-01-27T05:30:17","guid":{"rendered":"http:\/\/www.livecast.nl\/lifeblog\/?p=581"},"modified":"2017-09-16T20:56:28","modified_gmt":"2017-09-16T18:56:28","slug":"11-helpdesk-vervolg-op-10-verloren","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/2017\/01\/27\/11-helpdesk-vervolg-op-10-verloren\/","title":{"rendered":"11. Helpdesk (Vervolg op: 10. Verloren)"},"content":{"rendered":"

Ik ben IOS-programmeur, tot grote verbazing van vooral de mensen uit mijn MTS tijd. Ik verzette mij systematisch tegen Apple-systemen op mijn school. Mijn verzet had met Bo te maken. Elke keer als ik een\u00a0Apple\u00a0zag of iets anders met een muis, dan dacht\u00a0ik aan Bo. Ik wilde er niets meer mee te maken hebben.<\/em>\u00a0<\/em>Het\u00a0bloed kruipt waar het niet gaan kan, ik heb er nu 7\u00a0uur per dag mee te maken, maar dat is niet meer erg.<\/em>\u00a0<\/em><\/p>\n

Dit onderstaande stuk is\u00a0wat droger dan de rest, Hou vol! Het is belangrijk.<\/em><\/p>\n

Ik krijg de vader van Bo aan de telefoon. Hij hoefde niet door\u00a0te schakelen. “Hoi Jeffrey, ik heb\u00a0jou gebeld.”, zei hij.<\/p>\n

“Er is iets met Bo”, bedenk\u00a0ik. “Ze is vertrokken zonder bericht met haar schip”, het schoot\u00a0heel even door mijn kop. “Jij weet toch iets van die Macintosh\u00a0van Bo?” zei hij, “In mijn kantoor staat er nog een, maar die wil niet meer opstarten. “Tessel zei\u00a0dat ik jou moest\u00a0bellen.” “Natuurlijk, ik ben de helpdesk.”, bedenk ik. “Ik ben zelf helemaal niet aan hulp toe.” Het was\u00a0een belachelijke vraag, maar ik zag\u00a0een voordeel: Ik kon\u00a0even in de kamer van Bo zijn. Ik grabbelde naar\u00a0strohalmen, het was wat ik deed. “Helpdesk het is wat ik ben, prima.”, bedenk ik.<\/p>\n

“Ik wil je er wel voor betalen.”, zei hij. “Ondenkbaar” antwoordde\u00a0ik. Ik sprak\u00a0de vader van Bo zelden. Soms was hij er wel, maar hoorde\u00a0je hem alleen. Ik heb een keer voor de dames pannenkoeken gebakken. Het was een van de dingen waar graag over kon opscheppen. Pannenkoeken bakken. Hij zat ineens te stralen aan tafel. Ik had gelukkig genoeg gebakken in die mega keuken. Ik wist niet dat hij mee zou eten, het was zeldzaam. Ik denk dat hij mijn aanwezigheid wel waardeerde. Een soort metgezel tussen\u00a0het pure natuurgeweld van twee\u00a0dochters.<\/p>\n

Maar er was iets aan hem dat je als Helpdesk\u00a0niet kon repareren en enkel over tijd een plek had gekregen. Het verliezen van de liefde van je leven op deze manier is wat mij betreft nu en was toen al ondenkbaar. Het klopt\u00a0niet en is en was wat mij betreft een van de\u00a0bewijzen dat er geen hogere hand jou lot bepaalde. Dat is toch\u00a0te gruwelijk? En daarbovenop\u00a0liepen er 3 dames rond waarvan er een zo sprekend op haar leek, dat ontwijken onmogelijk leek. Ik kon hem soms aankijken met begrip, maar eigelijk had ik geen idee. Ik was een snotneus.<\/p>\n

“Tessel is morgen naar hockey, anders kom je even daar langs en gaan we daarna even samen kijken?”, zei\u00a0hij.\u00a0Het viel\u00a0me niet op, die hele constructie destijds. Maar ik denk dat ook hij mij miste. Wat had ik immers te zoeken bij dat Hockey dan alleen even bij hem zitten.\u00a0En dus zat ik daar de volgende dag, met slechte koffie. Het was eigelijk voor het eerst dat ik bewust een wedstrijd hockey keek. “Laat mijn vader het maar niet weten”, bedacht ik. “Zit ik hier met de vader van Bo. Terwijl hij niets liever\u00a0wilde\u00a0dan zitten met mij en voetbal kijken.”, Ik kon er niets aan doen. Ik voelde elke spannende voetbalwedstrijd van mijlen ver aankomen in ons huis. Ik was er al klaar mee\u00a0voordat de wedstrijd begon.<\/p>\n

Op het hockeyveld was ook een hoop\u00a0spanning. Het was\u00a0mij al snel duidelijk dat we de wereldvrede niet gingen\u00a0winnen met een dames hockeyclub. En al helemaal niet met Tessel. Bo had het wel gezegd. Bo zat niet op hockey. “Ik heb daar geen tijd voor.”, zei ze. Tessel was erg duidelijk aanwezig. Ik moest er niet te veel op gaan letten, het was een beetje jammer. Voor mijn ogen gebeurde immers ook iets dat goed was\u00a0voor elke jongen van mijn leeftijd toen. En buiten prachtige dames liet het\u00a0maar tevens even zien waar ze\u00a0van gemaakt waren. Voetballers zijn watjes als je een keer dames\u00a0hockey hebt gezien. Ik had die\u00a0jongen van Lieke gered en niet Lieke van de jongen, dat was duidelijk. Verder\u00a0was het aan te raden niet alleen van zusjes af te blijven hier op het veld.<\/p>\n

Na de wedstrijd liep ik met de vader van Bo naar het hek. De dames hadden gewonnen. Lieke gaf mij een zoen terwijl ze het veld afliep, ze rook naar gras en zweet het was heerlijk. De vader van Bo ging nog wat overleggen met Tessel terwijl ik even met haar stond te praten. “Hee snurken pot.”, zei ze. Ik kon het even niet plaatsen. Blijkbaar had ze samen met Tessel\u00a0in deuropening naar mij gekeken voordat ze weg ging. “Nou lekker. Mooi is dat.” zei ze. “Het was wel schattig.” zei ze. Niet lang daarna\u00a0wenkte de vader van Bo. Ik gaf Lieke een knuffel en liep met hem\u00a0naar zijn auto. “Ik ben met de fiets, ik rij wel naar het huis”, zei ik. \u00a0Terwijl ik weg fietste zag ik hem een telefoon uit de auto\u00a0pakken en bellen.<\/p>\n

Het duurde even voordat hij de oprit op kwam. Ik had al een tijdje naar de gesloten gordijnen gekeken bij de kamer van Bo. “Misschien lig ik er wel met Bo en weet ik het niet eens”, bedacht ik. Ik hoorde hier in ieder geval niet meer, maar misschien was ik wel daar. “Ik ben blij dat je dit wilt doen”, zei hij toen hij de deur opendeed. “Natuurlijk”, zei ik. Ik had een aantal controle vragen in het schriftje van Bo gezet. We zaten aan koffie in de keuken. Eigenlijk was er niets waar hij concreet op kon antwoorden. “Er staat niet veel op, ik wil alleen gewoon weer kunnen werken” zei hij. “Ik ga wel even kijken”, zei ik. “Moet ik daarbij zijn, ik moet nog even bellen? De deur is open?” zei hij. “Ok” en “Nee, komt goed”, zei ik.<\/p>\n

Ik had niet meer de illusie dat Bo ergens boven was terwijl\u00a0ik naar boven liep.\u00a0Het kantoor van haar vader was dwangmatig netjes. Ik ging zitten voor de computer en klikte hem aan. Het bleef stil. Een kleine cursor onder in beeld knipperde vragend.<\/p>\n

Ik had een boekje uit de bibliotheek meegenomen die ik na\u00a0mijn gesprek met de vader van Bo, had opgezocht in de stad. Ik had gelezen dat je een kloon\u00a0kon maken van een ander systeem door een paar simpele handeling. Met een paar floppy’s in de hand liep ik naar de kamer van Bo en zette ik haar Mac\u00a0aan terwijl ik een aantal toetsen vasthield op het toetsenbord. Daardoor startte haar Mac niet op maar ging het in\u00a0een ‘kloon modus’. Ik moet een paar keer heen en weer gelopen hebben om het systeem te\u00a0kopi\u00ebren. Het ging niet in een keer goed.<\/p>\n

Uiteindelijk verscheen er een een openingsscherm en startte de Mac weer op.\u00a0Ik wilde net gaan roepen\u00a0naar beneden toen ik op het bureaublad een mapje zag staan. “Hobbezak” heette het. \u00a0Ik heb er echt heel lang naar gekeken. Toen\u00a0klikte ik op\u00a0het mapje.<\/p>\n

In het mapje stonden een hele hoop\u00a0documenten.<\/p>\n

Een ervan heette “voor\u00a0Jeffrey”.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ik ben IOS-programmeur, tot grote verbazing van vooral de mensen uit mijn MTS tijd. Ik verzette mij systematisch tegen Apple-systemen op mijn school. Mijn verzet had met Bo te maken. Elke keer als ik een\u00a0Apple\u00a0zag of iets anders met een muis, dan dacht\u00a0ik aan Bo. Ik wilde er niets meer mee te maken hebben.\u00a0Het\u00a0bloed kruipt…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":641,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[],"tags":[],"class_list":["post-581","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry"],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-content\/uploads\/2017\/01\/pile-of-floppy-disks.jpg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/581","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=581"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/581\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/641"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=581"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=581"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=581"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}