{"id":4814,"date":"2017-06-10T11:51:25","date_gmt":"2017-06-10T09:51:25","guid":{"rendered":"http:\/\/www.livecast.nl\/lifeblog\/?p=4814"},"modified":"2018-11-22T14:26:39","modified_gmt":"2018-11-22T13:26:39","slug":"128-herkauwen-vervolg-op-monster","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/2017\/06\/10\/128-herkauwen-vervolg-op-monster\/","title":{"rendered":"128 Herkauwen (vervolg op: Monster)"},"content":{"rendered":"

Je kunt iets opvreten op meerdere manieren. Iets in een keer doorslikken – beetje kauwen of herkauwen. Bij natuurlijke herkauwers zijn er meerdere magen aanwezig waarbij het eten na de eerste maag opnieuw wordt “opgebraakt” om verder gekauwd te worden. Pas daarna wordt het terug ingeslikt om naar de rest van de magen afgevoerd te worden. Herkauwers op woorden – gedachtes – eindeloos. Het wordt er alleen niet beter en smaakvoller op. Ik zou het uitspugen, maar mensen hebben daar altijd moeite mee.<\/em><\/p>\n

In de trein terug valt de poolse dames op dat het groene landschap door zwart witte herkauwers bezaaid is. Eindeloos herkauwend op het Nederland – zo als wij al een paar dagen hadden\u00a0gedaan. Zo veel steden en musea – kroegen en straten. Tot het op was. Tot de laatste dag – doorgeslikt.<\/p>\n

Er was nog iets geks. Mijn vader moest in die week naar Belgi\u00eb. Het was ergens even ter sprake gekomen. Waar wij in de veronderstelling waren dat we de dames beide op de trein zouden zetten, was Sylvia niet van plan terug naar Polen te reizen. Zij kauwde al een tijdje op een ander plan.<\/p>\n

Sylvia was al een mysterie. Ik had zo veel vragen die ik niet kon stellen aan haar. Hoe lang ze vorig jaar al in Parijs was en hoe ze dat had geflikt. Ik zie haar nog watervlug tussen de poorten van de metro glippen als ik mijn kaartje terugpakte en ze nog heel even openbleven. Zonder kaartje.<\/p>\n

Beata vroeg of het mogelijk was dat Sylvia mee kon rijden richting de grens. Het was een onschuldig vraag, maar ook enorm beladen. Mijn vader moest een meisje achter laten ergens – haar aan haar lot overlaten. Er was\u00a0geen\u00a0contact met haar ouders. Er was geen enkele manier om meer te vragen. Het was een\u00a0meisje dat jonger was dan mijn zus. Als vader – \u00a0nu keert mijn maag al om, ik kan slechts gissen over de gevoelens van mijn vader.<\/p>\n

En dus zat hij later\u00a0anderhalf uur met een meisje in de auto dat geen\u00a0woord Nederlands sprak. Zette\u00a0hij haar bij de grens af en is zij\u00a0liftend of per trein uiteindelijk in de buurt\u00a0van haar eigen plan terecht gekomen. Wij wisten niet wat dat plan was.<\/p>\n

Het\u00a0is mij tot op deze dag nog onduidelijk. Ze heeft nog wel gebeld naar Beata volgens mij – via iemand iets laten weten. Ik heb ook nog een brief van haar – geschreven met hulp van een vriendje in Manchester (Engeland). Ze omschrijf een huis waar meerdere mensen wonen een kat en een baan bij een Bingo Paleis.<\/p>\n

Ik ben uiteindelijk op het station weggelopen bij ons afscheid. Heb Kjeld en Beata alleen gelaten. Ik heb haar\u00a0een kus gegeven en\u00a0een hele dikke knuffel.<\/i><\/p>\n

Op\u00a0het bankje ben ik gaan zitten waar ik ook op gezeten had toen ik mijn eerste afspraakje had met Marinda. Daar waar ze\u00a0met haar natte hand mij vasthield. In haar tas zat een broodtrommeltje waarin haar sleutels onder de kauwgom en papier zat. Kauwgom waar iemand eindeloos op gekauwd had. Ik deed mijn ogen dicht en zag haar – herkauwde het ook. Verlangde zo enorm naar haar.<\/p>\n

Ik ga haar snel zo enorm en langzaam zoenen – dat er vonken gaan ontstaan. Ik ga haar bellen vanavond. We hebben nog maar een week, dan begint mijn\u00a0school weer – mijn examenjaar.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Je kunt iets opvreten op meerdere manieren. Iets in een keer doorslikken – beetje kauwen of herkauwen. Bij natuurlijke herkauwers zijn er meerdere magen aanwezig waarbij het eten na de eerste maag opnieuw wordt “opgebraakt” om verder gekauwd te worden. Pas daarna wordt het terug ingeslikt om naar de rest van de magen afgevoerd te…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":4819,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[],"tags":[],"class_list":["post-4814","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry"],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-content\/uploads\/2017\/06\/IMG_7084-1.jpg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4814","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4814"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4814\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13372,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4814\/revisions\/13372"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4819"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4814"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4814"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4814"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}