Ik leek te zijn gestrand in een impasse. Dat terwijl mijn vrijheid zou moeten betekenen dat ik alle\u00a0kanten op kon dansen. Marieke had\u00a0er een punt achter gezet. Dat of we hadden ruzie en toen ben ik vertrokken. Ik weet het niet meer. Nee,\u00a0ik weet het nog heel goed maar ga het niet vertellen. Het was niet leuk. Later werd het pas weer leuk met Marieke. Toen ik mij niet meer aanstelde. Nu moest ik nog even wennen aan mijn vrijheid. Maar gelukkig was\u00a0het groepje in de toneelschuur een fijne thuisbasis.\u00a0Marieke vond het maar niks.<\/p>\n
Zie je als je zo je best doet bij een groepje te horen ben je misschien minder ‘New wave’ dan je zou willen. ‘New wave’ Marieke zei\u00a0het maar ik wist\u00a0niet wat het was. Ik was het niet, dat wist ik wel. Ze had het ook niet over mij. \u00a0Ze had\u00a0het eigenlijk over al die anderen. Marieke had ze gezien. We gingen naar de film in de toneelschuur. Na de film gingen we beneden wat drinken. Ik wilde erbij gaan zitten maar Marieke had er geen trek in. Marieke hoorde nergens bij. Ze had in haar verleden wel bij groepjes gehoord maar dat was vroeger.<\/p>\n
Ik vond het heerlijk het groepje. Er kwamen telkens weer nieuwe zielen bij die ik niet kende. En het waren niet alleen jongens. Anja, Saskia, Petra, Jeersche, Murielle, Bella, ze waren prachtig, zo leuk. Niet beschikbaar, onbereikbaar waren ze. Niet aan de orde. Ik ben niet opzoek. Ik moest eerst eens gewoon leren alleen zijn. Ik hou niet van alleen zijn. Niet echt. Het is ongemakkelijk. Vroeger kon ik eindeloos alleen zijn. Knutselen, tekenen muziek luisteren. Maar het is niet meer. Toen waren er nog geen\u00a0meisjes. Niet zo als deze. We gaan weer op pad. Mark is er niet. Mark is een\u00a0soldaatje in Duitsland. Nou ja, soldaat. Hij werkte achter de bar. We beginnen niet bij Oberon. Er\u00a0gonst iets in Haarlem. In het groepje. Een plek waar je kunt dansen. Ik hou van dansen. Mensen zien dat niet aan mij maar ik dans graag.<\/p>\n
Ik was\u00a0ooit eens uitgenodigd door een vriendinnetje om met haar mee te gaan naar dansles. Dansles dat is\u00a0grappig. Alleen het woord is al grappig. Als je niet kunt dansen heeft dansles namelijk ook geen zin. “Je moet je voet daar neer zetten.”, zei ze. Ik vond mijn voet op een andere plek een beter idee. \u00a0Al was het alleen maar omdat ik dan niet op haar voet\u00a0stapte. In het midden bij de dj-tafel zat een oud kereltje. “Een, twee drie een, twee, drie.”, riep hij.\u00a0“Kan hij niet z’n mond houden?”, zei ik .”Dit is zo’n mooi nummer.” “Nee, joh, dan raken we de tel kwijt.”, zei ze. “De tel zit toch in het liedje?”, zei\u00a0ik. Ik heb nog nooit iemand zo zien kijken naar me. “Het liedje?”, zei\u00a0ik nogmaals. Ze had werkelijk geen idee. Het hoorde bij haar\u00a0opvoeding. Dat was de theorie. Ik bedankte\u00a0mijn dansende voetjes\u00a0op de vloer voor\u00a0het nest waar ik uitgekomen was. Mijn lieve ouders. Zij snapte het.\u00a0Dansles hoorde\u00a0niet bij mijn\u00a0opvoeding. Wat een onzin zeg.<\/p>\n
Er zijn maar 2 soorten mensen op de wereld. Mensen die dansen en mensen die dat niet dansen. Dat maakt niet uit. Te veel mensen op de dansvloer is niet te doen. Maar er is zeker niemand die je dat kan leren. Ze kunnen jou wel leren hoe zij dansen. Nou ja, sommige dan. Rein van Marieke niet. Nog steeds niet denk ik. Ik had hem gezien in het groepje van Marieke. In de modeshow. Dat was onmogelijk. Bij anderen kan het wel maar daar is toch niets aan. Je mag het namelijk helemaal zelf uitmaken. Echt! Stoppen bij twee mag. Voeten op vijf in de lucht is een goed idee. Halverwege drie\u00a0draaien kan. En springen, springen is heerlijk! Mensen over analyseren alles. \u00a0Moet je niet doen bij dansen. Niet doen.<\/p>\n
Alleen bij Marinda. Marinda\u00a0kon zo leuk dansen. Marinda komt pas veel later in beeld. Maar zij kon dansen op een manier zoals in de film. Dat de regisseur zegt: “Ga maar dansen.” Maar er is geen muziek. En dan sta je daar als figurant te dansen op niets. Dan monteren ze later de muziek erin. Dan zie je mensen dansen maar niet op de muziek die je hoort. Dat is grappig. Maar bij Marinda was het vooral schattig. En pas grappig als anderen op haar gingen letten. Je kon niet zelf dansen en op Marinda letten. Dan ging het mis. Ik wilde altijd wel met haar dansen maar dan moest\u00a0ik haar vasthouden. Dan was het wel te doen. Marinda was leuk op de dansvloer. Marinda was sowieso leuk.\u00a0Marinda vasthouden was ook leuk, heerlijk.<\/p>\n
Maar het gonsde in de schuur in het groepje. Het ging over een plek\u00a0waar je kon dansen. Het heette ‘Zero’ het was ergens in de buurt van de Bakenessergracht. Ik wist de weg een beetje. Ik liep achter een stel aan die blijkbaar de goede kant opgingen. Ik hoorde ze erover praten. “Mag ik met jullie mee lopen?”, vroeg ik. Het meisje keek mij aan. “Ja, natuurlijk”, zei ze.\u00a0Ze had zwart haar en een rechte pony. Er zaten 2 vlechten in haar haar. \u00a0Ze leek op Hiawatha zusje.<\/p>\n
Hiawatha? \u00a0Weet je wel?<\/p>\n
Laat maar.<\/p>\n
Ik heb met haar gedanst in ‘Zero’.\u00a0“EEN, TWEE\u00a0DRIE VIER”, riep de dj. “Kan hij niet ze mond houden?”, zei ze tegen mij. Dat was grappig. Toen ze vertrok ging ik met haar naar buiten. Er was een\u00a0jongen met haar mee toen ze binnen kwam maar die was al weg. Geen idee.<\/p>\n
“Mag ik je wat vragen”, zei ze. Ik\u00a0keek haar\u00a0aan. “Graag”, zei ik. “zullen we volgende week\u00a0weer samen\u00a0dansen?”, vroeg\u00a0ze. “Is goed.”, zei ik. “Samen\u00a0dansen is leuk.”<\/p>\n
Maureen moest de trein\u00a0halen. Ze gaf een zoen op mijn wang. In mijn zak zat een briefje met haar nummer. Maureen kwam uit Amsterdam, echt stoer zeg. Dit was eigenlijk niet de bedoeling.<\/p>\n
Maar ik ging dansend naar huis. Een beetje…<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik leek te zijn gestrand in een impasse. Dat terwijl mijn vrijheid zou moeten betekenen dat ik alle\u00a0kanten op kon dansen. Marieke had\u00a0er een punt achter gezet. Dat of we hadden ruzie en toen ben ik vertrokken. Ik weet het niet meer. Nee,\u00a0ik weet het nog heel goed maar ga het niet vertellen. Het was…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2010,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[],"tags":[],"class_list":["post-1925","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry"],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-content\/uploads\/2017\/03\/jeugd-dansles-1.jpg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1925","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1925"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1925\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13525,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1925\/revisions\/13525"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2010"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1925"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1925"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1925"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}