Pingu\u00efn was verliefd. Dat was hij al heel erg lang. Die liefde brandde als een warm kacheltje in zijn buik. Zoals liefde dat doet. Dat was fijn. Vooral hier waar het zo koud was. Zijn ouders waren ook heel erg verliefd dat wist hij zeker. Ander kom je als vogel gewoon niet uit het ei en wacht je op de volgende keer, of er is iets anders mis. Misschien ben je nog niet goed gelukt of er nog niet klaar voor. Dat kon ook dat wist je gewoon. Zo werkt het bij vogels. Hij wist niet waar zijn ouders waren. Het zat wel ergens verborgen in zijn kleine hoofd maar hij kon er niet opkomen. Het lag op het puntje van zijn tong maar die hield hij zorgvuldig in zijn snavel op deze koude plek.<\/p>\n
Ze waren alleen nog steeds heel verliefd dat wist hij zeker, want hij was helemaal goed gelukt. Hij was alleen een beetje een koukleum dat was alles.<\/p>\n
Hij durfde het niet te zeggen tegen haar. Ze was zo veel meer dan hij was en zo mooi. Ze hadden zo vaak gewandeld omdat Sneeuwkonijn had gezegd dat je het daar warm van kreeg. Pingu\u00efn wandelde alleen\u00a0niet met Albatros omdat hij het warm kreeg van het wandelen. Hij kreeg het warm van haar. Ze had er weleens iets over gezegd. “Wij zijn goede vrienden\u00a0Pingu\u00efn.”, zei ze. “We zijn\u00a0toch gewoon vrienden?”, vroeg ze. “Natuurlijk”, had\u00a0Pingu\u00efn gezegd. Wat\u00a0had hij kunnen\u00a0zeggen. Ze was ook geen pingu\u00efn en ze kon anders elk moment wegvliegen. Dat kon toch?<\/p>\n
In het boekje dat hij had gevonden stond ook een verhaaltje over de liefde. Het was\u00a0het laatste wat de eigenaar had kunnen opschrijven.\u00a0Aan zijn lief en zijn kuikens. Zijn eieren waren ook uitgekomen ze stonden er alle drie in. Zijn liefde en drie kuikens. Het\u00a0was\u00a0niet leuk dit laatste bericht te lezen. Het was een afscheid.\u00a0Pingu\u00efn hield niet\u00a0van een\u00a0afscheid. En dit was buiten alles definitief. Er zat geen leven meer\u00a0in dit mens\u00a0toen hij het boekje had gevonden. Maar wel liefde. Hij zag het.<\/p>\n
Pingu\u00efn kon er zich niets bij voorstellen. Wie gaat er nou zo maar op pad zonder zijn\u00a0lief en drie kuikens? Wat is er nou belangrijker dan dat? Liefde was bij pingu\u00efns voor het leven. Dat moest toch bij anderen ook zo zijn?\u00a0Pingu\u00efn kon zich niets voorstellen bij een ander constructie. Het was ondenkbaar. Er moest iets misgegaan zijn. Er was ook iets misgegaan bij hem\u00a0dat wist hij zeker. Zijn ouders\u00a0waren\u00a0ook\u00a0nog steeds heel verliefd, want hij was gewoon uit het ei gekomen.<\/p>\n
Maar hij was hier alleen. Er was geen pingu\u00efn te bekennen.<\/p>\n
Je kuikens laat je niet in de steek. Dat doe je niet.\u00a0Liefde was bij pingu\u00efns ook bij hun kuikens voor het leven. Liefde\u00a0was\u00a0een natuurgeweld dat niets of niemand kon stoppen. Dat wist Pingu\u00efn. Het maakte hem sterk. Het maakt iedereen sterk. Ondanks al het gemopper. Ondanks het gevoel dat je\u00a0hier niet hoorde. Want zijn ouders en andere kuikens zochten hem al jaren. En daarom had hij het koud, maar niet zo koud dat hij dat niet wist. Daarom was hij alleen, maar niet zo alleen dat hij in zijn eentje op pad ging. Daarom was hij eenzaam, maar niet eenzaam dat hij daar geen vertrouwen in had.<\/p>\n
Het lag op het puntje van zijn tong.<\/p>\n
“Maar hij had het nog steeds best wel koud.\u00a0 Af en toe” dacht hij. \u00a0“Af en toe was goed. Dat mocht toch gewoon?”<\/p>\n
Zo koud.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Pingu\u00efn was verliefd. Dat was hij al heel erg lang. Die liefde brandde als een warm kacheltje in zijn buik. Zoals liefde dat doet. Dat was fijn. Vooral hier waar het zo koud was. Zijn ouders waren ook heel erg verliefd dat wist hij zeker. Ander kom je als vogel gewoon niet uit het ei…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1269,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[],"tags":[],"class_list":["post-1268","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry"],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/large.jpg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1268","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1268"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1268\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1269"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1268"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1268"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1268"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}