{"id":11570,"date":"2018-02-02T22:49:42","date_gmt":"2018-02-02T21:49:42","guid":{"rendered":"http:\/\/www.livecast.nl\/lifeblog\/?p=11570"},"modified":"2018-02-02T23:06:07","modified_gmt":"2018-02-02T22:06:07","slug":"317-luid-vervolg-op-combinatie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/2018\/02\/02\/317-luid-vervolg-op-combinatie\/","title":{"rendered":"317 Luid (Vervolg op: Combinatie)"},"content":{"rendered":"

Er komt een tijd dat elke brutale mond wordt gesnoerd door het geluid van zijn eigen echo – ego. Er niemand meer is die reageert. Reageert op een blaaskaak – een heet hoofd of leugenaar. Wij het wel weten en herkennen – we zwijgen. Doorgaan met waar we goed in zijn en het links laten liggen. Dan kun je zitten in het grootste huis. Het witste huis van een van de grootste landen ter wereld, maar ben je gewoon alleen.<\/em><\/p>\n

Peter de buurjongen van Bo en ik zitten op de bank. Meer een soort van hangen. Ik heb me die dag de tandjes gewerkt bij Ruud de stoffeerder en de lijm zit nog onder mijn nagels. “Staat je goed.”, zegt hij. “Wat?”, vraag ik. “Die werk handen – werk handen moeten er ook zijn.”, zegt hij.<\/p>\n

Ik zou hem intussen met een van deze knuisten zo om zeep kunnen helpen. In een paar weken tijd zijn deze werk armen twee keer zo groot geworden. Ik doe het maar niet. “Dat denk ik ook.”, zeg ik terwijl ik opsta en Bo in keuken demonstratief wil gaan zoenen.<\/p>\n

Bo is er niet van gediend. “Blaaskaken.”, zegt ze. En propt het laatste stukje banaan in haar mond. Ik hou niet van banaan – niet echt. Ze heeft ook gelijk ook – trouwens. Bo kijkt naar Peter die ondanks haar afpoeier gedrag aan de deur was binnen gekomen. “Tessel komt echt nog lang niet thuis hoor.”, zegt ze. “Peter haalt zijn schouders op. “Is er nog chips?”, vraagt hij.<\/p>\n

Ik zou niet weten waarom Peter hier nog is. Als ik het af en toe niet eens weet wat moet hij hier dan nog. “Werkelijk?”, zegt Bo. “Jij krijgt niets meer uit dit huis.”, voegt ze toe. “Ook Tessel niet – arme jongen.”, bedenk ik, maar ik zeg maar niks. Buiten zie ik een hert in de tuin staan.<\/p>\n

“Kijk.”, zeg ik verbaasd. Peter en Bo turen naar buiten. “Het is ware plaag die beesten.”, zeg Peter. Bo knikt. Ik begrijp er helemaal niets van. Het is zo’n prachtig dier. Prachtig, maar niet als je in Bloemendaal woont. “Ze zouden hier de jacht weer moeten toelaten.”, zegt Peter. Ik wil weten wat Bo er van vindt, maar die reageert niet echt.<\/p>\n

Peter had al eens eerder verteld over hazen schieten in Duitsland. Inclusief de zoete details:<\/p>\n

“Bij een drijfjacht spelen de drijvers en de jagers elk hun rol: de jagers posten op daarvoor speciaal uitgekozen plekken, terwijl de drijvers door de dekking gaan om het wild in beweging te brengen. “<\/em><\/p>\n

“Deze dekking kan\u00a0ook een open weiland zijn. Als de drijvers zich in een linie in beweging zetten, komt het wild in de benen. Een deel zal weten te ontsnappen, terwijl een ander deel langs een jager loopt. Het wild dat naar de jager toekomt geeft hem een optimale kans om een goed schot te plaatsen.”<\/em><\/p>\n

“<\/em>Brrr.”, zeg ik. “Het is een prachtige sport.”, zegt Peter gepikeerd. Peter is verre van sportief. Ik ook niet hoor, maar ik heb in ieder geval werkhanden. Werkhanden overtreffen wat mij betreft elke blaaskaak.<\/p>\n

Ik heb ook mijn gitaar meegenomen dat helpt altijd. Bo staat bij de deuropening naar de gang. “Kom.”, zegt ze. “Neem je je gitaar mee?”, ik kijk naar Peter die tegen het raam slaat om het hert weg te jagen. “Doe jij het licht uit, Peter. Wij komen niet meer naar beneden hoor.”, voegt Bo toe.<\/p>\n

Ik heb gewonnen. Zo voelt dat. Net als dat ik mij soms in dit witte huis zo ontzettend alleen voel.<\/p>\n

Want ik hoor hier niet.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Er komt een tijd dat elke brutale mond wordt gesnoerd door het geluid van zijn eigen echo – ego. Er niemand meer is die reageert. Reageert op een blaaskaak – een heet hoofd of leugenaar. Wij het wel weten en herkennen – we zwijgen. Doorgaan met waar we goed in zijn en het links laten…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":11577,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[],"tags":[],"class_list":["post-11570","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry"],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-content\/uploads\/2018\/02\/img_4251.jpg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11570","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11570"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11570\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11583,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11570\/revisions\/11583"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/11577"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11570"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11570"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/livecast.nl\/lifeblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11570"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}